Harad dzielił się na Bliski i Daleki, położony na południe od zatoki Belfalas. Jego północną granicę stanowiła rzeka Harnen. Powierzchnia kraju wynosiła 486 776 mil kwadratowych. Na północy był to kraj stepowo-pustynny, brak natomiast informacji co do klimatu części południowej. Kraj ten na północnym wschodzie graniczył z Mordorem, zaś na północnym zachodzie na linii rzeki Harnen przebiegała granica z Gondor. We wschodniej części, na wybrzeżu Zatoki Belfalas znajdował się port Umbar, będący siedzibą korsarzy. Wiadomo, że na wschodnich krańcach Dalekiego Haradu znajdował się łańcuch górski, Góry Żółte, zaś w Haradzie Bliskim łańcuch Gór Szarych (nie mylić z Górami Szarymi na północy Śródziemia).

Wiedzę o historii Haradu ograniczyć możemy niemal wyłącznie do wojen z Gondorem. Podczas Wojny o Pierścień (3018 – 3019 r. Trzeciej Ery), Harad stanął po stronie Mordoru razem z Rhûnem i Khandem, zasilając armię Saurona.

Harad zamieszkiwały liczne plemiona okrutnych Haradrimów. Byli to ludzie o ciemnej karnacji, wysocy, mieli czarne włosy i oczy. Ubierali się ozdobnie i barwnie. Niektóre plemiona malowały swoje ciała. Haradrimowie byli znani z ujeżdżania ogromnych potworów, słoniopodobnych mumakili, nazywanych przez hobbitów błędnie olifantami. Haradrimowie w walce używali przeważnie łuków, włóczni oraz szabli. W Haradzie mieszkali nie tylko Haradrimowie – także tzw. Czarni Numenorejczycy (przeszli oni na stronę Saurona, który został doradcą ostatniego króla Numenoru), którzy po upadku Númenoru osiedlili się w Umbarze (byłej kolonii Númenoru w Śródziemiu). Czarnym Númenorejczykiem był także Rzecznik Saurona, który „powitał” Aragorna przy Czarnej Bramie.

Easterlingowie – zwani także Smagłymi ludźmi. W utworach Tolkiena nazwa ludu mieszkającego w położonej na wschodzie, stepowej krainie Rhun. Easterlingowie wielokrotnie sprzymierzali się z siłami zła Saurona z Mordoru przeciwko ludziom z Gondoru i Rhovanionu oraz elfom z Mrocznej Puszczy i Lothlórien.

Był to lud bardzo mężny, gdyż jako ostatni opuszczali pole bitwy.